…and you will know us by the trail of dead – So divided

Einkunn: 4
Utgafuar: 2006
Label: Interscope

Alls ekki gallalaus, en þegar best lætur minnir hún mann á af hverju maður hlustar á tónlist.

Það koma tímar þegar ég fæ rosalega leið á rokki og allar nýjar plötur virðast nokkurn veginn einsmóta. Þegar slíkt gerist er alveg frábært að fá plötu eins og So divided upp í hendurnar; hún svalar rokkþorstanum ágætlega og er um leið frumleg án þess að vera of skrýtin. Svo spillir ekki fyrir að hún er um leið með betri plötum sem ég hef heyrt á árinu.

En skrýtin er hún á köflum. So divided hefst á einhverskonar inngangskafla þar sem lófaklapp veður uppi ásamt því sem ég sver að eru bjöllurnar úr byrjuninni á In case we die með Architecture in Helsinki. Strax þar á eftir kemur gott hefðbundið rokklag sem gefur manni akkúrat nægan tíma til að halda að þetta sé svona hefðbundið og venjulegt þegar það skiptir allt í einu í millikafla með rólegum gítar og seiðandi bakröddum áður en það heldur áfram eins og ekkert hafi í skorist.

Það besta við plötuna eru samt ekki þessi einstaka undarlegu augnablik heldur að hún er strax kunnuleg og að maður er farinn að raula með lögunum í fyrsta skipti sem maður heyrir þau. Reyndar er það einstaka sinnum því maður hefur heyrt þau áður því á plötunni er stórkostleg ábreiða af „Gold heart mountain top“ með Guided by voices, en besta dæmið um þetta er samt „Wasted state of mind“. Ef þú ert ekki farinn að syngja lokakaflann af fullum hálsi við aðra hlustun ertu ekki á lífi.

Aðrir hápunktar eru lög eins og „Life“ sem ég held í alvöru að sé B-hlið af Six með Mansun og „Witches web“. Platan er samt ekki bara dans á rósum því það eru venjulegri rokklög þarna á milli. Vandamálið er bara að þegar þeim er stillt upp við hlið hinna standast þau engan veginn samanburð, til dæmis myndi „Eight day hell“ sóma sér prýðilega hjá hvaða nýrri sveit sem er en í þessum félagsskap á það ekki séns.

Ég hef á tilfinningunni að með tímanum muni So divided raða sér með plötum eins og Six og Amputechture; hún er stórkostlega metnaðargjörn og frábær á heildina litið en það koma augnablik þar sem hún missir flugið. En þrátt fyrir alla sína galla minnir hún mann á af hverju maður hlustar á tónlist yfir höfuð.