• facebook
  • soundcloud
  • twitter
  • youtube
  • mail

Hróaskeldudómur: Mastodon – Blood Mountain

  • Birt: 27/04/2007
  • Höfundur:
  • Skoðanir: 1

Hróaskeldudómur: Mastodon - Blood Mountain
Einkunn: 4
Utgafuar: 2006
Label: Warner Brothers

Í fyrra á Rjómanum: ,Greddumetall af bestu gerð.’

Mastodon er nýr í hópi þeirra sveita sem hafa fengið á sig goðsagnakenndan blæ, þar sem aðdáendur hennar verja hana fram í rauðan dauðann. Þeir hafa unnið sér inn þá hylli með þeirri hugsjón að spila á smærri stöðum til að öðlast meiri nálægð við aðdáendurnar. Það í bland við hylli gagnrýnenda hefur komið hljómsveitinn hratt á þann stall sem hún er í dag og með nýjustu plötu sinni Blood Mountain sýnir hún að hún stoppar ekki lengi þar á leið sinni enn hærra.

Það fyrsta sem grípur mann hjá Mastodon er hin gífurlega keyrsla sem einkennir plötuna. Sveitin spilar greddumetal af bestu gerð og trommuleik sem þennan hef ég ekki upplifað síðan ég heyrði Jon Theodore berja húðirnar á fyrstu plötu Mars Volta, Deloused in the Comatorium. Brann Dailor á það sameignlegt með Theodore að flækja trommuleikinn ekki um of en ekkert lát er á hamaganginum alla plötuna og yrði ég ekki hissa að sjá þá tvo skokka saman í næsta maraþoni.

Aðrir hljóðfæraleikarar gefa Dailor lítið eftir og er gítarleikur plötunnar alveg stórfenglegur. Mikið er rúnkað út í gegn og melódískar línur skreyta plötuna á mjög sannfærandi hátt. Fyrst ég er búinn að nefna Mars Volta einu sinni þá er gaman að nefna að gítarleikur lagsins „Capilliarian Crest“ er einmitt mjög í anda þeirra sveitar og er eitt besta lagið á plötunni en sem betur fer er það ekki ráðandi áhrif. Þéttleikinn er ríkjandi á kostnað frumleikans en nær að fá hlustandann til að líta framhjá þeirri staðreynd.

Caprilliarian Crest

Söngurinn er kraftmikill og er öskurstíllinn ráðandi en af og til koma lágstemmdar melódíur í bland. Mig grunar að Brent Hinds sé áhugaverðari sem gítarleikari en söngvari því þótt söngurinn sé viðeigandi og skemmi alls ekki fyrir þá er hann engan veginn það sem er heillandi við sveitina. Ég gef ekki mikið fyrir textana en flestir þeirra hafa kunnuglega D&D fílinginn, fjallað um dauða, ævintýrakennda hluti á borð við villtar skepnur og frumkrafta jarðar sem og málefni sálarinnar. Allt farið eftir gátlistanum í þeim málefnum en Mastodon er ekki sveit sem hlustað er á út af textunum. Þar sem skortir á í textagerðinni er bætt um all svakalega þegar kemur að hljóðfæraleik.

Það er erfitt að missa sig yfir disknum þar sem hann er það ágengur út í gegn. Hlustandinn fær ekki hvíld fyrr en í lokalaginu „Pendelous Skin“ og hentar það áðdáendum þessarar stefnu líklega vel en þar sem Mastodon er óðum að teygja sig til eyrna almennings þá er hætt við að það dragi úr þeim áhrifum sem platan gæti haft sem heildarverk. Þrátt fyrir það er þetta plata sem sveitarinnar verður minnst fyrir og er ég mjög nálægt því að kalla hana meistaraverk. Ef litið er eingöngu á hljóðfæraleik þá er hún það út í gegn.

1 Athugasemd

  1. Kristján Atli · 27/04/2007

    Þetta var asnalegur dómur í fyrra, Dóri, og hann er það ennþá núna. Það er tvennt af þessum plötudómi og það er frekar auðvelt að útskýra:

    1. Mastodon er nánast alheimsviðurkennd sem ný leiðtogasveit bandarísks þungarokks. Þeir eru einfaldlega fremstir og þetta er þeirra besta plata. Jafnvel þótt fólk fíli ‘Leviathan’ betur er ekki hægt að neita því hversu góð ‘Blood Mountain’ er SEM ÞUNGAROKKSPLATA.

    2. Þar af leiðir, að þú segir nær eingöngu fallega hluti um þessa tímamótaplötu í heilli tónlistarstefnu … og gefur henni svo aðeins fjóra af fimm í einkunn.

    Niðurstaða: þungarokk er, samkvæmt Rjómanum, ekki tónlist sem getur fengið fimm í einkunn.

    Á meðan fólk gagnrýnir tónlist byggt á fordómum eða fyrirframgefnum skoðunum á téðri tónlistarstefnu verður aldrei hægt að taka það alvarlega.

    Já, ég er sem sagt ósammála þér. Þetta er besta plata árþúsundsins. :-)

Leave a Reply