• facebook
  • soundcloud
  • twitter
  • youtube
  • mail

Hróaskeldusögurnar

  • Birt: 28/04/2007
  • Höfundur:
  • Skoðanir: 1

Hróaskeldusögurnar

Nokkrar vel valdar

Rjómanum barst fjöldi góðra sagna í Hróaskelduleik okkar og vildum við deila nokkrum vel völdum með ykkur. Við viljum vara við hressilegu málfari í nokkrum þeirra.
Hávaxni Svíinn

Jæja, við fjórmenningarnir vorum stödd á Hróarskeldu í endalausri sól og blíðu árið 2005. Á dagskránni voru Foo Fighters tónleikar, en þar sem allir nema ég höfðu séð sveitina þegar hún kom til Íslands vorum við ekkert að flýta okkur. Við mættum örlítið seint og komum okkur vel fyrir á bekk aftarlega. Eftir nokkra stund stendur upp mjög svo hávaxinn Svíi sem setið hafði fyrir framan okkur og fer að fíla sig í takt við tónlistina. Af tillitssemi við stelpurnar tvær í hópnum pikkaði kærastinn minn í hávaxna Svíann eftir c.a 2 lög…. „Sorry men, would you mind sitting down, we cant see anything, you are so high.“ Svíinn var mjög vinalegur og settist í hvelli. Snéri sér þó fljótlega við aftur… „I´m tall!“ Spurningamerki myndaðist á andlitunum á okkur fjórmenningunum. En svíinn útskýrði… „I´m tall, not high!“ … Ok, mabye I´m a little bit high…“

– Lilja Rún Bjarnadóttir

 

Dr***umall á Hróa

Vegna eðlis sögunnar var ákveðið að breyta nöfnum þeirra sem í henni eru nefndir og halda eftir nafni höfundar

Ég fór á Kelduna 2003. Vorum mættir í Köben snemma og ætluðum að eyða nokkrum dögum þar.

Ég kom aðeins á eftir félögum mínu, var í annari vél þannig að ég þurfti að hafa uppá þeim. Vissi af einum sem gisti hjá bróðir sínum í Kristjaníu. Þannig að strætóinn var tekinn við Höfuðbanið (lestarstöðina) og haldið í „Stínu“. Þegar þangað var komið fann ég Jonna vin minn og Begga bróðir hans fyrir utan Woodstock barinn í góðu chilli.

Ég spurði Jonna hvort hann væri ekki til í eina j*** með mér. Hafði reyndar ekki mikla reynslu af reykingum, en langaði að skella mér á eina standard af Pusher street og prófa. Hann sagðist vera til svo að ég fór og sjoppaði eina og kom til baka og kveikti í henni.

Puffaði nokkra smóka og ætlaði að rétta hana til vinstri en Jonni sagðist þá vera nýbúinn að reykja og væri góður. Þannig að ég sat uppi með risa j***, einn, og þar sem reynslan var ekki til staðar þá reykti ég hana alla bara eins og sígarettu.

Eftir nokkrar mínutur var maður farinn að finna einhver áhrif og hungrið fór að segja til sín. Ég ákvað að rölta yfir í Nemoland og kaupa mér hamborgara.

Fann einhverja búllu þar og fór inn, rétt náði að gera mig skiljanlegan um það að mig langaði í hamborgara.

Svo hófst biðin… fannst ég vera búinn að bíða í klukkutíma og áhrifin farin að aukast. Ég fór að svitna köldum svita og varð blautur í gegn á smá tíma. Fann mér sæti upp við vegg og var nánast kominn í fósturstellinguna þar áður en ég gafst upp á biðini. (Frétti það seinna að þetta voru innan við 10 mínutur, frá því að ég fór og kom til baka.)

Þegar ég kom út úr sjoppuni var himininn allur jafn skær og sólin og ég sá varla neitt hvert ég var að fara. Einhvern vegin náði ég nú samt að rata út úr þessu bakkamon völundarhúsi en þegar ég var að koma út úr Nemolandi sá ég bara útum svona lítin hring, sjónsviðið var nánast horfið, og það eina sem ég sá var Jonni og Beggi sitjandi fyrir utan Woodstock.

Ég staulaðist þangað eins og uppvakningur og settist hjá þeim. Náði að stynja upp úr mér; „Strákar… ég er að deyja… í alvöru… að deyja…“

Beggi var bara rólegur; „Þetta er bara blóðsykur fall sem verður oft við reykingar, þarft bara að fá þér kók og snickers og þá ertu fínn.“

Ég orðinn klökkur; „Getur annar hvor ykkar farið og keypt fyrir mig kók og snickers?“, og var allveg orðinn viss um að þetta væri bara búið. Beggi fór og keypti fyrir mig mæruna og kom til baka, eftir það sem mér fanst vera heil löng bið.

Borðaði þetta á svona 1.5 min og var aðeins hressari. Náði sjálfur að fara og kaupa aðra kók, snickers og bounty. Borðaði það á 2 sléttum. Var orðinn nokkuð hress. Fór og náði í hamborgarann sem ég hafði pantað, hann var ný skriðinn af grillinu. Slátraði honum þriðju kók flöskuni. Þegar ég kom til baka voru hinir félagarnir mættir og við sátum fyrir utan woodstock í smá stund, röltum síðan upp Pusherstreet og fengum okkur kebab og kók. Tókum síðan strætó niður í bæ og spókuðum okkur um á strikinu, fórum fljótlega á Burgerking, ég fékk mér tvöfaldann borgara, franskar og kók með. Kláraði það allt saman. Siðan var farið á fyllerí um kvöldið og djammað.

Þess má geta að þá var ég 190 cm og undir 70 kg.

Við eyddum þremur dögum í viðbót í köben og gerðum ekkert annað en að drekka bjór, reykja pínu gr** og borða helling af mat.

Þegar ég fattaði það ég hafði ekki kú**ð í 3 daga og kominn með bumbu fór ég að vera pínu smeikur… alltaf gat ég borðað og borðað, alltaf til í einn burger í viðbót, en ekki þurfti ég að kú**.

Þegar við vorum búin að vera á Kelduni í 2 daga, og áfram búinn að raða í mig mat og rusli var ég hreinlega orðinn hræddur. Búinn fara oft og reyna en gat ekki kú**ð. Erla vinkona mín bauðst til að stinga putta uppí ra**inn á mér til að losa um þetta… var að vinna á elliheimili og sagði að þetta svínvirkaði, ég passaði samt á það. Var þá orðinn eins og ég væri kominn 6 mánuði á leið.

Loksins!! þegar við fórum að sjá Metallica þá fór eitthvað að gerast. Þeir byrjuðu á „Battery“ og ég held að bassinn hafi verið að gera góða hluti… allavega varð mér mál, þannig að ég hljóp á kamarinn. Sat þar og dru***ði og dru***ði á meðan „Master of puppets“ og fleiri góðir slagara dundu yfir svæðið.

Þetta kvöld fór ég 6 sinnum á kamarinn og dru***ði. Alltaf kom hellingur af kú*. Góðum kú*. Enginn dr***a eða harðlífsvesen. En síðasta kamar ferðin var rosaleg. Mjög seint um nóttina, þegar við vorum komin aftur í tjaldbúðirnar okkar, búin að drekka slatta af bjór og reykja aðeins þá skellti ég mér á kamarinn s.s. í sjötta sinn það kvöldið. Það var kolniða myrkur og maður sá varla handa sinna skil. Ég fann úti í horni, á svæðinu sem við tjölduðum á, nokkra karma. 8 saman, 4 bak í bak. Valdi einn og settist niður og fór að k**a.

Allt í einu fer allt að lýsast upp og hávaði og læti, ég veit ekkert hvað er að gerast en verð hræddur. Sé bara skugga af einhverjum verum í, eins og það leit út fyrir mér, eiturefnagöllum, „outbrake style“, með grímur og allann pakkann, með risastór vasaljós, eða litla kastara öllu heldur. Svo fer allt að hristast og ennþá meiri hávaði. Allt í einu lýsist allt upp í kamrinum við hliðina á mér og ég sé skugga af veru með slöngu yfir öxlina á sér og ég hélt að allt draslið ætlaði að takast á loft! Svo er lamið á hurðina hjá mér og ég sé að einhver vera er fyrir utan og hann öskrar eitthvað sem ég skildi ekki, og heldur áfram að hamra á hurðinni. Svo fara fleiri að öskra og berja. Svo lýsist upp kamrinn við hliðina á mér hinu meginn, og sama rugglið heldur áfram. Ég sat þarna og dru***ði af hræðslu. Loksins búinn að tæma mig og poppaði aftur í kjörþyngd. Sennilega aldrei verið eins hræddur á ævi minni.

 

Sveittir Þjóðverjar

Ég var á Hróarskeldu í fyrra með nokkrum félögum mínum og maður var kominn vel í það eitt kvöldið. Svo var ég að fara sofa og rataði greinilega ekki í rétt tjald því ég vaknaði við hliðina á tveimur feitum, sveittum þjóðverjum og þeir voru bara að fíla það að ég væri þarna!!! Svo öll kvöldin eftir það fór ég í fylgd með edrú félaga mínum heim!

– Elvar Ingi Þorstínsson

 

Crowdsurf

Ég er mjög venjuleg tveggja barna móðir úr Kópavoginum, hjúkrungarfræðingur að mennt og stunda mína vinnu og hugsa um heimili.

Við hjónin ákváðum að skella okkur í fyrrasumar á Roskilde þar sem hann er mikill áhugamaður um tónlist og ég líka en kannski ekki jafn æst og hann. Ég er frekar þessi týpa hlusta á allt og hef mjög gaman af því að fara út að dansa sem ég einmitt gerði ansi mikið af á Roskilde.

Við mættum galvösk á Happy Mondays sem er í miklu uppáhaldi. Búin að hressa okkur annsi vel við í hitanum og í bananastuði. Ég er ekkert mjög þung þannig að það er ansi auðvelt að lyfta mér, og ég stundaði grimmt að crowd surfa…( liggja ofan á fólkinu) hvernig átti ég að vita að þetta væri harð bannað?????

Skyndilega var mér kippt út úr þvögunni af stærstu og vígalegustu mönnum sem ég hef hitt á ævinni, áður en ég vissi af var ég komin baksviðs og þar stóðu þeir og skömmuðu mig þvílíkt ég hélt ég myndi deyja, loks skildi ég um hvað málið snérist þetta mátti sem sagt ekki, þeir hótuðu að klippa af mér bandið og alles. Ok eitthvað varð ég að reyna að gera ég byrjaði á að segja, „It was not me…“ Gekk ekki. Þá reyndi ég, „I’m a mother of 2 and I´m a nurse…“ Trúðu mér alls ekki. Djö… : Þá reyndi ég, „Ok, I will sleep with you…“ Trúðu mér heldur ekki (var líka að ljúga) . Þetta endaði með því að þeir klipptu af mér bandið og settu á mig „warning“ band, allt öðruvísi en venjulega bláa bandið og mjög áberandi.

Daginn eftir þá fór ég út af svæðinu og þegar við komum inn aftur hafði enginn í dyrunum séð svona band og ætluði ekki að hleypa mér inn þar til þeir skoðuðu bandalistann og, jú, þarna var það á listanum „warning“ band sem þeir hefði engan séð með. Ég hélt þau myndu deyja úr hlátri þar sem ég lít ekki út fyrir að þurfa að bera þess konar band mjög saklaus, siðprúð og lít frekar út fyrir að vera „mother of 2 and a nurse.“ Það var frekar mikið gert grín af mér og íslensku fjölmiðlarnir voru gjörsamleg á hælunum á mér. Ég náði reyndar að hrista þá af mér á næstu tónleikum í trylltum Roskilde dansi og get ekki beðið eftir að endurtaka leikinn hugsa samt að ég haldi mig á jörðinn. Eftir á var þetta mjög fyndið og gaman að allur hópurinn skemmti sér frekar vel yfir þessu. Þau skildu reyndar ekkert í því að ég vildi ekki láta stöð 2 taka viðtal við mig. Skil ekki af hverju.

Reyndar hitti ég stóru kallana nokkrum sinnum eftir þetta og gerðu þeir endalaust grín að þessu. Urðum góðir vinir sem ég ætla að búa að næstu Roskilde helgi vona að þeir verði aftur er komin í náðina

– Hrefna Húgósdóttir

 

Jagermeisterinn

Fór á Hróarskeldu í fyrra, þar var ég í góðu glensi og oft búinn að detta í það með krökkunum sem ég var með á svæðinu. Þetta var meira að segja gengið svo langt að við höfðum keypt „beer bong“ til að láta bjórinn renna hraðar niður. Það tók svona 3 sekúndur fyrir lítinn bjór að pumpast niður með græjunni. Þetta var mikið notað, sérstaklega í skólinni til að kæla mann niður og byrja daginn snemma. Þó vorum við líka með Jagemeister flösku, og skot af Jager var notað ef alvarlega þynnka var í gangi, og lagaði Jagerinn hana oft.

Nema hvað, eitt kvöldið labba ég heim eftir að tónleikadagskráin það kvöldið var lokið. Ég fann ekki tvo félaga mína og gerði ráð fyrir að þeir væru komnir aftur í tjald. Ég kem á svæðið og fer að tjaldinu og sé þá skemmtilega sjón á heimatilbúnu borði (búið til úr tveimur bjórkössum og dúk). Þar stenduru Jagerflaskan eftir og hún var orðin tóm. Sem þótti skrýtið enda var hún ekki nema tæplega hálfnuð fyrr um daginn. Það sem mér brá sérstaklega yfir var að „beer-bong“-ið var fast á Jagerflöskunni. Eftir að hafa lagt 12 og 2 saman rakst ég á tvo félaga mína ekkert svo langt í burtu sofandi í grasinu í ekki svo huggulegu umhverfi.

– Haukur Hólmsteinsson

Við hér á Rjómanum þökkum þeim sem sendu inn sögur kærlega fyrir sérlega áhugaverða viku.

1 Athugasemd

  1. Sigurður · 17/05/2007

    Hahaha You are so high!!

Leave a Reply