The Dodos – Time to Die
Einkunn: 3.0
Útgáfuár: 2009
Label: Frenchkiss / Wichita
Ég á vin sem heitir Richard. Helsta áhugamál Richards eru skriftir Carls Jungs. Speki þýska hugsuðarins ausir Richard svo út í tíma og ótíma. Carl Jung á víst að hafa sagt að listamenn væru ofboðslega frumstætt fólk. Afhverju í ósköpunum er ég að þrasa um þetta? Jú, þetta flaug mér hug þegar ég renndi Visiter, plötu The Dodos, fyrst í gegn. Bandið náði að hrífa mig með sínum undarlega, frumstæða krafti. Á plötunni náðu The Dodos að þeyta saman vinalegu indípoppi við rafmögnuð óhljóð og træbalskan trumbuslátt: tónlist sem hljómaði fullkomnlega áreynslulaus, en engu að síður svo kraftmikil.
Time to Die er þriðja breiðskífa San Francisco tríósins. Áður var The Dodos reyndar dúó en hefur á þessari plötu bætti við sig víbrafónista sem spilar bæði rullu bassaleika og sólóista. Eins og gefur að skilja þá breytist hljómur bandsins mikið með tilkomu þessa nýja meðlims fjölskyldunnar (sem og nýs upptökumanns). Hljómurinn er mjúkur og örlítið fínlegur, þvert á það hráa og kæruleysislega sánd sem einkenndi Visiter. Ekki jákvæð þróun í mínum eyrum.
Ef við snúum okkur að lagasmíðunum, þá má segja að fyrstu 4 lög plötunnar eru virkilega heillandi – hvert á sinn hátt. “Small Deaths” er gott singalong með flottri hrynjandi þar sem víbrafónninn fær að njóta sín á skemmtilegri melódíu. “Fables”, fyrsta smáskífa plötunnar, er vel poppað kassagítarpartí sem hefði þó gott af smá andlitsupplyftingu, bandið er í hægagangi í gegnum allt lagið. “The Strums” er byggt upp mjög línulega og er grípandi í einfaldleika sínum – þar að auki er textinn fullur af yndislegri biturð! “Longform” er líka vel heppnað: træbalskur taktur og gítarhamagangur í bland við drengslega rödd Long lokka áheyrandan til sín.
En Dodos missa því miður dampinn á seinni hluta plötunnar. Lögin hafa eitthvað kítlandi element á köflum en ná aldrei að kalla fram nein stórkostleg hljómhrif. “Acorn Factory” er glöggt dæmi um þetta: lagasmíðin hringsnýst í kringum snilldarlega gítarlínu en þroskast aldrei úr því að vera bara 1 stk. góð hugmynd. “This is a business” má líka taka sem dæmi: lag sem einungis er keyrt á þessum áðurnefnda krafti en þar gleymist algjörlega að gefa laginu stefnu. Það er ekki fyrr en að komið er að loka- og titillagi plötunnar, “Time to Die”, að Dúdúfuglarnir ná áheyrandanum aftur á sitt band. Lagið hefst á draumkenndu, víbrafón-drifnu intrói og svo kemur það manni á óvart með hressandi taktskiptingu – eitthvað sem hefði vantað miklu fyrr!
Það verður að segjast eins og er: á Time to Die eru Dúdú-fuglarnir eru ekki lengur ófleygar, frumstæðar skepnur. Og af einhverjum ástæðum veldur það vonbrigðum. Hnökrar plötunnar eru augljósir: krafturinn er að mestu horfinn og eftir stendur letilegt gítarglamrið sem nær hreinlega ekki að halda uppi heilli plötu – jafnvel þó svo að það sé stutt af nýjum hljóðfæraleikara. Í raun og veru hefði The Dodos átt að fleyta rjómann ofan af og þá hefði staðið eftir frábær EP-plata.
The Dodos – Small Deaths
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
The Dodos – Time to Die (Live)
Engar tengdar færslur.
Nýlegar Athugasemdir