Rjóminn

Hóf kvöldið í Hörpunni með því að sjá The Ghost Of A Saber Tooth Tiger með Sean Lennon í fararbroddi. „Hann er ekki jafn góður og hinn Lennon“ sagði einn af fremstu útvarpsmönnum landsins við mig í lobbíinu eftir tónleikana. Það má svo sem vel vera en Sean og félagar stóðu vel fyrir sínu þó svo að sándið í salnum hefði mátt vera betra. Get vel skilið að það sé erfitt að mixa hálf fullan sal þar sem fólk er á vappi inn og út en miðað við hæpið í kringum hljómburðinn og tæknina í Hörpunni þá varð ég engu að síður fyrir vonbrigðum. Á eftir þeim kom dúóið Fig með Nels nokkrum Cline, gítarleikra Wilco innanborðs. Það er skemmst frá því að segja að tilraunakennd tónlist Fig náði mér engan veginn og satt að segja fannst mér hún hundleiðinleg og ómerkileg. Meira hef ég ekki um það að segja.

Mynd: Hörður Sveinsson. Copyright All rights reserved by Iceland Airwaves

Næst lá leiðin á NASA þar sem Young Galaxy voru að koma sér fyrir. Ég hafði lofað samferðafólki mínu góðu giggi frá þessari kanadísku sveit og til allrar hamingju hafði ég rétt fyrir mér. Tónleikar Young Galaxy voru eiginlega fyrsta virkilega góða uppákoman á Airwaves fyrir mig persónulega. Stemmingin var góð, bandið í stuði, lögin góð og sándið flott. Er hægt að byðja um meira?

Af Nasa valhoppuðum við yfir á Glaumbar til að sjá Valdimar og vini í Valdimar. Ég verð nú að segja eins og er að Glaumbar er langt frá því að vera viðeigandi venue fyrir Airwaves. Vissulega gerðu Valdimar eins vel og hægt var að gera, miðað við aðstæður, hvað hljómburð varðar en þegar meirihluti gólfflatarins fer í sjálfan barinn þá ætti flestum að vera ljóst að þar ætti ekki að halda tónleika. Seinna um kvöldið heyrði ég svo af því að sándið hefði verið skelfilegt þegar lágstemmdari listamenn eins og Lay Low og Snorri Helga spiluðu. Ég held ég reyni að forðast að fara á Glaumbar aftur nema þar sé einhver að spila sem ég hreinlega verð að sjá.

Leið mín lá næst í Iðnó þar sem meðlimir Sing Fang voru að reyna að koma sér fyrir. Ég segi „reyna“ því eitthvað gekk þeim erfiðlega að hefja sjóvið og var míkrófónstandur nokkur til sérstakra vandræða. En þetta hafðist hjá þeim að lokum. Því miður var biðin ekki alveg þess virði og ullu Sin Fang mér þónokkrum vonbrigðum og var það þá helst sándið sem gerði það að verkum. Nú hef ég séð Sin Fang nokkuð oft og hef það á tilfinningunni að sveitin sándi aldrei eins. Það er kannski vitleysa í mér en í gærkvöldi fannst mér ég allavega ekki vera að hlusta á sömu hljómsveit og ég sá síðast. Og hvað er málið með að líma yfir opið á kassagítarnum svo hann hljómi tómur og flatur? Er það orðið eitthvað hipp og kúl núna? Ég kann allavega ekki að meta það.

Mynd: Katrín Ólafs. Copyright All rights reserved by Iceland Airwaves

Þarna var ég því staddur í Iðnó ásamt félaga mínum og vissum við hreint ekki hvert skyldi fara. Við ákváðum því að fara út og rölta aðeins á milli staða og sjá hvort eitthvað næði að fanga athygli okkar. Á leiðinni út hittum við gamlann félaga frá New York sem sagði okkur að við hreinlega yrðum að sjá næsta band á eftir Sin Fang. Ég verð að játa að ég vissi ekkert um þessa hljómsveit. Secret Chiefs 3? Hvað er það? Við létum til leiðast og héldum aftur inn. Hugsuðum með okkur að við gætum allavega heyrt svona tvö lög og séð svo til.

Til að gera langa sögu stutta þá áttu Secret Chiefs 3 alveg rosalegt gigg. Eitt það besta sem ég hef séð á Airwaves og það kæmi mér ekki á óvart þó það eigi eftir að vera hápunkturinn á hátíðinni þetta árið. Þvílík spilamennska og kraftur. Þvílíkur hávaði og bassi. Ég hélt að fyllingarnar myndu hrisstast úr tönnunum á mér! Ef þú varst ekki þarna þá misstir þú af miklu.

Þú misstir af þessu:

Secret Chiefs 3 – Fast

Secret Chiefs 3 – The Three

Engar tengdar færslur.