• facebook
  • soundcloud
  • twitter
  • youtube
  • mail

Rjóminn gerir upp tónlistarárið 2015

Ég verð að vera hreinskilinn með að ekki fannst mér þetta tónlistarár sérlega merkilegt, hvort sem litið er til útgáfu hér heima eða erlendis. Þessu eru eflaust margir ósammála og tek ég hverskonar umræðu málefnalegri fagnandi, langi einhverjum þá á annað borð að sýna gömlum indíhundi eins og mér að ég hafi rangt fyrir mér. Tónlistarsmekkur fólks, sérstaklega þess sem reglulega treður marvaðann í stríðum tónlistarstraumum og stefnum, er einstaklega persónulegur og því oft erfitt að ræða hann án þess að tilfinningar ráði ferðinni. Ég er líka tilfinningavera mikil og á að til með að missa mig aðeins þegar tónlist og tónlistarumræða er annars vegar. Eins og ég er kannski að gera hér.

En hvað um það.

Ég leita mikið eftir tilfinningum í tónlist og þær kann oft að vanta þó ástríðan sé vissulega fyrir hendi. Í ár fannst mér skorta tilfinningar í tónlist, svona almennt séð. Það er eins og of margir tónlistarmenn séu að reyna að vera eitthvað annað en þeir eru, reyna að fanga einhverja ímynd sem hæfir þeim ekki, reyna að líkjast einhverjum öðrum eða þá að forðast samlíkingu við aðra. Á endanum fer þetta allt að renna saman í eitt og hljóma eins og eitthvað miðmoð, einhverskonar tónlistarleg málamyndun, sem fólk er hvorki með eða á móti. Lög taka að hljóma eins og eitthvað, kannski – kannski ekki, óttalega kunnugleg en samt ekki. Hreyfa samt ekkert sérstaklega við fólki en því finnst það samt allt í lagi þó þau ögri kannski ekki tónlistarvitun þess. Fínt að hafa þetta í eyrunum á meðan fólk er að gera eitthvað annað.

Í ár sakna ég í tónlist meiri frumleika, meiri dirfsku, meiri krafts og jafnvel smá greddu. Það er líka tilfinnanlegur skortur á ríkari laglínum. Það er eins og það sé einhver hræðsla í gangi við að semja grípandi laglínur í dag, eins og tónlistarmenn verði stimplaðir einhverskonar “sellout” ef þeir skyldu nú slysast til að búa til lag sem fólki langar til að syngja með.

Kannski er ég líka bara orðinn of gamall til að skilja hvað er í gangi. Hver veit?

En hvað um það, hér eru bestu plötur ársins að mínu mati:

5 bestu íslensku plöturnar

 Svavar Knútur - Brot

1. Brot – Svavar Knútur

Svavar sleppir hér aðeins af sér beislinu og keyrir upp tempóið en þó án þess að það sé á kostnað einlægninnar og tilfinningaseminnar sem einkennt hefur tónlist hans. Lögin sveifla manni til og frá í tónlistarlegum ólgusjó sem hæfir yrkisefnum Svavars fullkomlega. Glæsileg og einstaklega vel unnin plata sem á fyrsta sætið fullkomlega skilið.

2. The Truth, the Love, the Life – Markús & The Diversion Sessions
3. Snapshots – Tonik Ensemble
4. Few More Days to Go – Fufanu
5. Ólundardýr – Rúnar Þórisson

5 bestu erlendu plöturnar

Champs - Vamala

1. Vamala – Champs

Ég fer ekkert leynt með aðdáun mín á þeim Champion bræðrum sem skipa dúóið Champs. Fyrir mér hefur ljúfsár popptónlist sjaldan hljómað eins vel og hjá þeim. Ljúfar harmóníur, grípandi laglínur, beinskeyttar lagasmíðar og brothættur söngur gerir þessa aðra plötu sveitarinnar að bestu erlendu plötunni þetta árið.

2. Carrie & Lowell – Sufjan Stevens
3. Multi-Love – Unknown Mortal Orchestra
4. Paper Mâché Dream Balloon – King Gizzard And The Lizard Wizard
5. Thank You for Stickin’ with Twig – Slim Twig

Bestu lög ársins

Þó mér hafi fundist tónlistarárið frekar lítilfjörlega þá bárust mér nú til eyrna mörg góð lög. Hér að neðan mun ég birta þau allra áheyrilegustu, bæði íslensk og erlend, í engri sérstakri röð, fyrir utan að þau tvö fyrstu sem mér fannst bera af.

Unknown Mortal Orchestra – Multi-Love

Svavar Knútur – Slow Dance

Magnús Leifur – Stormur

José González – Leaf Off / The Cave

Django Django – First Light

Árstíðir – Friðþægingin

Champs – Vamala

BlackRivers – The Ship

Panic is Perfect – Bobby Black

Hjaltalín – We Will Live For Ages

Að sjálfsögðu eru lögin hér að ofan ekki tæmandi listi yfir áheyrilegustu lög ársins að mínu mati. Því til sönnunar færi ég ykkur hér hundrað og tveggja laga samantekt sem undirritaður dundaði sér við að púsla saman á árinu. Njótið vel.

Hverju ætlar Rjóminn svo að hlusta eftir á komandi tónlistarári íslensku?

Rjóminn ætlar að hlusta eftir hjónunum Ívari Páli Jónssyni og Ásdísi Rósu Þórðardóttur sem skipa sveitina Jane Telephonda. Ívar er kannski þekktastur fyrir að hafa samið konseptplötuna Revolution in the Elbow of Ragnar Agnarsson Furniture Painter, sem var tilnefnd til Íslensku tónlistarverðlaunanna árið 2014.

Einnig verður spennandi að heyra meira frá Magnúsi Leif (áður kenndur við Úlpu) en plata ætti að vera væntanleg frá honum á nýju ári. Einnig verður spennandi að heyra meira frá listamönnum á borð við Soffíu Björg, Unni Söru Eldjárn, Júníus Meyvant, Auður (Auðunn Lúthersson), hljómsveitinni FURA, sem leidd er af söngkonunni og lagahöfundinum Björt Sigfinnsdóttur og hljómsveitinni RIF en heyra má báðar síðastnefndu sveitirnar hér að neðan.

Egill er ritstjóri Rjómans, vefhönnuður, bloggari, faðir, hundaeigandi og tónlistar- og fótboltaunnandi. Egill hefur m.a. setið í dómnefnd Kraums Tónlistarsjóðs, fagráði Airwaves og verið álitsgjafi um ýmislegt tengt tónlist og tengdum málefnum.

Leave a Reply