Skakkamanage – All Over The Face

Einkunn: 3.5
Utgafuar: 2009
Label: Skakkapopp

Önnur plata Skakkakrakkanna festir þau í sessi sem eina skemmtilegustu sveit landsins

Hjónakornin Svavar og Berglind skipa Skakkamanage ásamt nokkrum vinum sínum og sendu þau nýlega frá sér sína aðra skífu sem fylgir í kjölfar hinnar ágætu Lab of Love frá 2006. Líkt og fyrri skífan þá er All Over The Face uppfull af lunknum lagasmíðum sem vaxa gífurlega við hverja hlustun – sem er jú ágætis vísir að eigulegri plötu.

Skakkamanage minnir eilítið í bandaríska lo-fi-ið sem var aðal fyrir 10-15 árum, en nöfn eins og Smog, Pavement o.fl. mætar sveitir koma óneitanlega upp í hugann þegar tónlist Skakkamanage heyrist. Sjálfur sá ég fyrst sveitina (sem var þá reyndar 1-mannsprójekt + fartölva) spila fyrir rúmum 5 árum sem upphitunaratriði fyrir Sebadoh, eina helstu lo-fi rokkara 10. áratugarins, svo tengingin er greypt í huga minn. Skakkamanage hefur þó sína íslensku áru sem reyndar fer aðeins minna fyrir á þeirri plötu sem hér er til umfjöllunar en á Lab of Love.

Skakkamanage – Like You Did

Platan byrjar hressilega á „Like You Did“ og svo sveiflast sveitin í 33 mínútur á milli kæruleysislegra rokklaga og innhverfra poppsmíða. Ekkert laganna er jafn auðgrípanlegt við fyrstu hlustun og bestu lög frumburðarins en All Over The Face er hins vegar mun jafnari plata og má þar finna nóg kjöt á lagabeinunum. Sem fyrr einkennist flutningur sveitarinnar af nett kærulausri spilamennsku sem hentar lagasmíðunum vel og svo raulu Svavars og Berglindar. Ég verð að játa að textarnir fara að mestu fram hjá mér og af einhverri ástæðu næ ég aldrei að einbeita mér að því að hlusta eftir innihaldi þeirra. Það væri reyndar ekki galin hugmynd að prófa íslenska texta á næstu Skakkamanage plötu og sjá hvernig til tekst. Þau Svavar og Berglind sendu nefnilega frá sér frábært jólalag á íslensku í lok síðasta árs undir nafninu Létt á bárunni sem sýndi að þau væru fullfær um skemmtilegar textasmíðar.

All Over The Face festir Skakkamanage í sessi sem eina af skemmtilegustu sveitum landsins en líkt og svo margar gæðaplötur íslenskrar tónlistasögu þá hefur hún af einhverjum ástæðum ekki farið mjög hátt. Skakkamanage er kannski ætlað það hlutskipti að vera ein af þeim sveitum sem verða metnar að verðleikum löngu eftir að sjoppunni hefur verið lokað, en það er víst lítið við því að gera. Og já, umslag All Over The Face er með því hressasta síðastliðin ár.

Ultra Mega Technobandið Stefán – Circus

Einkunn: 3.5
Utgafuar: 2008
Label: Tuddi

Teknópönkararnir hemja sig en skila þó ótrúlegri orku til áheyrenda

Þegar Ultra Mega Technobandið Stefán stígur á svið og hefur tónleika leysist ótrúlegur kraftur úr læðingi og á milli hljómsveitar og áheyrenda myndast spenna – já, og stuð! Frumburður UMTBS hefur verið lengi á leiðinni og voru margir efins um að sveitin gæti náð að fanga „rétta“ stemningu í plastform.

Sveitin er jú mun hrárri og kraftmeiri á tónleikum en á Circus og saknar maður þess að hafa ekki aðeins meira rokk og brjálæði. Á móti notar UMTBS tækifærið til þess að bæta ýmsum smáatriðum við lögin sem minna fer fyrir á tónleikum. Lögin eru þó einföld í grunninn – pönkað teknó þar sem áherslan er á ótrúlega grípandi laglínur. Þessi formúla virkar jafnvel á plasti og á tónleikum og sannfærir áheyrendur um að það sé meira spunnið í drengina en óbeisluð gredda.

Ultra Mega Technobandið Stefán -  Story of a Star

UMTBS hefur safnað sér ágætu safni af grípandi lögur þar sem „Story of a Star“, „Cockpitter“ og „3D Love“ standa upp úr og mörg önnur eru vel stuðvæn. Nokkur lög eru þó á grensunni hvað varðar gæði en ef ekki væri fyrir nokkuð hresst synthasóló í „Must Move Me“ myndi ég líklega skippa yfir lagið við hverja hlustun. Textarnir eru svo sér á báti en furðulegri textasmíði er vandfundari, þeir eru þó ómissandi hluti af lögunum og hvet ég fólk til að lesa textablað plötunnar sér til skemmtunar.

Helsti galli plötunnar er umgjörð hennar – en af einhverri ástæðu þá ákvað sveitina að umlykja lögin hálf asnalegu sirkús þema. Hluti af því er hrikalega ljótt umslagið sem ómögulegt er að finna nokkuð jákvætt við (því miður). Verra eru þó sirkúslegir kaflar sem heyrast í byrjun, um  miðbik og í enda plötunnar. Þeir eru ekki bara hrikalega hallærislegir heldur algjörlega úr takt við tónlist sveitarinnar. Maður hristir eiginlega hausinn yfir því afhverju einhver nákominn sveitinni benti þeim ekki á að vænlegra væri að sleppa þessu þema algjörlega – því það dregur plötuna því miður niður.

Þegar á heildina er litið mætti ýmislegt hafa verið betur gert á Circus en Ultra Mega Technobandið Stefán stendur þó vel fyrir sínu. Fáar sveitir hafa yfir jafnmikilli orku að búa og hún skilar sér óbeisluð til áheyrenda. Circus kemur flestum í gott skap (nema kannski helstu fýlupúkum) og eykur sjálfkrafa orku áheyrenda. Hún virkar því einstaklega vel í partýum og í ræktinni – en gleður líka undir öðrum kringumstæðum. Ég myndi samt sleppa því að hlusta á hana rétt fyrir svefninn, hætta er á að maður sleppi fram af sér beislinu og fari að gera eitthvað allt annað.

Ultra Mega Technobandið Stefán -  3D Love

Brighten the Corners: Nicene Creedence Edition

Fjórða Pavement platan fær lúxus meðferð

Ein af lykilplötum 10. áratugarins verður endurútgefin innan skamms ásamt 32 aukalögum auk alls kyns góðgætis fyrir þá sem vilja

Fáar hljómsveitir eru jafnmiklir holdgervingar 10. áratugarins (í mínum huga a.m.k.) og bandaríska sveitin Pavement. Félagarnir S.M. (Stephen Malkmus) og Spiral Stairs (Scott Kannberg) stofnuðu sveitina árið 1989 og byrjuðu fljótlega að dæla út efni. Sveitin hætti svo störfum í lok árs 1999 fimm breiðskífur og slatta af öðrum minni útgáfum.

Pavement – Stereo

Fjórða breiðskífa Pavement, Brighten The Corners, kom út í ársbyrjun 1997 og reyndist verða vinsælasta plata sveitarinnar, en lögin „Stereo“ og „Shady Lane“ náðu bæði umtalsverði spilun og platan seldist mun betur en aðrar skífur þeirra. Þann 9. desember er ný tvöföld endurútgáfa af plötunni væntanleg sem hlotið hefur heitið Brighten the Corners: Nicene Creedence Edition og auk upprunalegu plötunnar fylgja með 32 b-hliðar, óútgefin lög og upptökur úr útvarpsþáttum. Þar kennir ýmissa grasa; lög sem aðdáendur hafa haldið sérstaklega upp á, eins og „Then (The Hexx)“,  „Harness Your Hopes“ og „Westie Can Drum“, ábreiður á lögum eftir Faust, Echo & The Bunnymen, The Fall og Clean og svo ýmislegt annað óvænt góðgæti, t.d. lög sem Pavement tók upp fyrir teiknimyndaþættina Space Ghost.

Brighten the Corners: Nicene Creedence Edition fylgir eftir endurútgáfum á fyrstu þremur plötum sveitarinnar sem eru í hópi stórkostlegustu endurútgáfupökkum sem litið hafa ljós hér á jörð. Þessi útgáfa er síður en svo síðri með þykkum bæklingi stútfullum af allra handa upplýsingum, viðtölum og myndum.

Matador útgáfan býður spenntum kaupendum upp á þann möguleika að panta sér endurútgáfuna fyrir fram og fylgir þá ýmislegt góðgæti með. Auk þess að fá pakkann í hendurnar seinni part nóvember geta viðkomandi hlustað á hana í heild sinni á netinu og geta að auki halað niður tveimur ófáanlegum aukalög til viðbótar. Stærsti bónusinn er þó hin óútgefna tónleikaplata sveitarinnar sem koma átti út fyrir 10 árum en var frestað um óákveðin tíma, sú skífa kemur nú út á forláta vínyl plötu – og fylgir aðeins ef pantað er fyrirfram.

Endurútgáfuna má panta hjá Matador Records en verður líklega fáanleg hér á landi innan skamms (ef kreppa leyfir).

Merzedes Club – I Wanna Touch You

Einkunn: 1
Utgafuar: 2008
Label: Cod Music

Appelsínugult og ómerkilegt

Það væri lítið mál að eyða löngu máli í umræðu um kosti og galla hnakkastefnunnar í íslenskri menningu enda líklega eitt furðulegasta fyrirbrigði hér á landi undanfarin ár. Hljómsveitin Merzedes Club [sic] má líta á sem einskonar erkiímynd hnakkans. Sveitin gengur reyndar svo langt í að vera hnakkar að hún verður í raun paródía af hnökkum – maður gæti jafnvel velt fyrir sér hvort Gilzenegger sé póstmódernisti?

En já, þetta er víst plötudómur en ekki menningarfræðileg stúdía á hnökkum. Platan I Wanna Touch You kom út nú í sumar og fylgir hinum ofur-vinsæla evróvision smelli sveitarinnar „Ho Ho Ho We Say Hey Hey Hey“ sem festist í huga flestra Íslendinga fyrir um ári en tapaði í keppninni í vor fyrir einhverju öðru framlagi sem allir eru víst búnir að gleyma í dag. Barði Jóhannsson semur öll lög skífunnar og læðist sá grunur að manni að hann sé nettur hnakki inn við hjartað þó að hann þráist við að halda all ólíkri ímynd út á við. Þeir sem heyrt hafa „Ho Ho Ho“ gætu líklega gert sér í hugarlund hvernig afgangurinn af plötunni hljómar en Barði fylgir fast þeirri europopp formúlu sem kom ævintýrinu af stað.

Formúlur eru ekki endilega slæmar. Fyrir um ári kom út mjög vel heppnuð plata Páls Óskar sem fylgdi nákvæmum formúlum diskós og europopps og sýndi hann að hægt væri með lagni að notfæra sér klisjurnar á skemmtilegan hátt sem gladdi bæði lýðinn og lærða. Það er töluvert meiri fljótfærnisbragur á I Wanna Touch You sem skýrist líklega á að aðstandendur sveitarinnar vildu hamra járnið meðan það var heitast (og voru kannski samt hálfu ári of seinir með skífuna?). Lagasmíðarnar jaðra sumar við það að vera óþægilega klisjulegar og þrátt fyrir það eru ekki nema örfá lög sem eru nægilega grípandi til að vera vinsældarvæn.

Hið margumtalaða „Ho“ lag er jú hið fínasta heilalím og þó að það þreytist fljótt er engin vafi á að það er sniðug lagasmíð og á vafalaust eftir að ganga í endurnýjun lífdaga eftir hálfan annan áratug (svona líkt og örlí-90‘s ravelög nú í dag). Af öðrum lögum er „Dance Tonight“ skást með nokkuð fínum krókum þó ekki sé það ýkja eftirminnilegt. Restin er því miður fyrir neðan flestar hellur og nokkur lög ná jafnvel þeim merka árangri að framkalla klígju og óþægindi hjá hlustendum. Sum lögin eru svo hreinlega bara vond og bjóst ég satt að segja við fagmannlegri vinnu hjá Barða, enda hefur hann yfirleitt sýnt betri hliðar á hæfileikum sínum en hér.

Svo er það hljómsveitin… það er eiginlega ómögulegt að sjá út hvert framlag „hljómsveitarmeðlima“ til plötunnar er. Það heyrist reyndar í söngkonunni Rakel í lögunum og Ceres4  hrópar hér þar í c.a. öðru hvoru lagi. Aðrir meðlimir eru fjarri nema þeir prýða umslagið berir að ofan, vöðvastæltir og appelsínugulir (fyrirgefiðið – ég meina „sólbrúnir“). En það skiptir víst litlu máli í þessu samhengi því hæfileikar eru jú munaður sem ekki er öllum gefinn. Þrautseigja og eljusemi í ræktinni og á ljósabekkjastofum er það sem blífur í hnakkasamfélaginu.

Flestir töldu Merzedes Club vera grínatriði þegar sveitin kom fram í Evróvision fyrir um ári en meðlimir reyndu hvað sem þeir gátu að halda feisi og lýsa því yfir að þeim væri full alvara með þessum tónlistartilburðum. Hljómplatan I Wanna Touch You festir mann þó enn frekar í trúnni að þetta sé allt einn allsherjar djókur enda trúir varla nokkur að einhverjum sé alvara að baki þessu. Þeir sem hafa húmór fyrir dæminu geta þó glaðst yfir því að platan verður væntanlega komin í 99 króna fötuna í plötubúðum í janúar.

Merzedes Club – Ho Ho Ho We Say Hey Hey Hey

Björk ásamt Thom Yorke

Tékkið á laginu Náttúra hér…

Nýtt lag Bjarkar, Náttúra, er komið á netið og það er enginn annar en Thom Yorke úr Radiohead sem leggur henni lið.

Á Náttúrutónleikum Bjarkar, Sigur Rósar og Ólafar Arnalds síðastliðið sumar frumflutti Björk sérsamið lag sem nefnt var í höfuðið á tónleikunum. Ekki er harla langt síðan fréttist að hún hygðist gefa lagið út á smáskífu og hefði fengið Thom Yorke til þess að syngja bakraddir í því. Smáskífan með Náttúru kemur út 20. október næstkomandi.

Björk [ásamt Thom Yorke] – Náttúra:

Airwaves dómur: FM Belfast – How To Make Friends

Einkunn: 4.5
Utgafuar: 2008
Label: World Champion Records

Partýið byrjar hér…

FM Belfast hefur undanfarin tvö ár eða svo verið eitt heitasta tónleikaband landsins og loksins er fyrsta breiðskífa sveitarinnar að koma út. Öflugar tónleikasveitir eiga það allt of oft til að verða fremur flatar þegar á plast er komið en á How To Make Friends sýnir FM Belfast að slíkar áhyggjur eru óþarfar og skila þau stuðinu ómenguðu til hlustenda.

Sveitin var upphaflega samstarfsverkefni parsins Árna Rúnars Hlöðverssonar (Plús Einn, Hungry & The Burger, Hairdoctor, Motion Boys o.s.frv.) og Lóu Hlínar Hjálmtýsdóttur en Árni Vilhjálmsson og Örvar Þóreyjarson Smárason (múm o.fl.) bættust fljótlega í hópinn. FM Belfast á reyndar til að vaxa enn frekar eftir tækifærum og er ekki óvanalegt að sjá fjölda fólks á sviðinu þegar hljómsveitin spilar. Þrátt fyrir að flokkast undir raf- eða danstónlist þá framkallar lífleg sviðsframkoma sveitarinnar ótrúlega stemmningu. FM Belfast tekur sig nefnilega hæfilega alvarlega og virðist ekki síður vera umhugað að skemmta sjálfum en áhorfendum – og gleðin er smitandi.

FM Belfast – Underwear

Frá fyrsta lagi How To Make Friends ná FM Belfast hlustendum á sitt band og dæla út hverjum gleðigjafanum á eftir öðrum. Inn á milli frumsaminna laga leynast tvö tökulög, „Pump“ (Pump Up The Jam) og „Lotus“ (Killing In The Name Of), sem fá reyndar bæði allsvakalega andlitslyftingu og væru vart þekkjanleg ef ekki væri fyrir kunnuglega textana. Þó að þessi lög kveiki jafnan mesta stuðið á tónleikum verða þau þó að láta í minni pokann fyrir frumsömdu lögunum þar sem sveitin sýnir ótvíræða hæfileika sína til smellasmíðar.

Þeir sem fylgst hafa með bandinu ættu flestir að kannast við „Synthia“ og „Tropical“ sem hafa verið aðgengileg í nokkurn tíma á vefnum. Á How To Make Friends er nóg að öðrum smellvænum lögum, t.d. „Underwear“, „Par Avion“ og „Frequency“, svo nokkur séu nefnd. Lög FM Belfast eru kannski ekki flókin að uppbyggingu en einstaklega vel og sparlega stíluð. Laglínurnar fá því að njóta sín og hvert smáatriði skilar sér því öllu óþarfa skrauti og kunnuglegum stúdíóklisjum.

How To Make Friends er líklega ein besta partýplata sem komið hefur út á Íslandi og er nokkuð öruggt að íslensk danstónlist hefur aldrei hljómað jafn skemmtilega áður. FM Belfast tekst á plötunni að fanga stemmninguna og stuðið tónleikum sveitarinnar og ef einhver er í vafa – þá byrjar partýið hér…

FM Belfast – Frequency

FM Belfast spila á Tunglinu fimmtudag á miðnætti og á Nasa laugardagskvöld kl. 01.45  

Airwaves dómur: Fuck Buttons – Street Horrrsing

Einkunn: 4
Utgafuar: 2008
Label: ATP

Frumburður Fuck Buttons er uppfullur af spennu sem leysist hægt og sígandi úr læðingi og heltekur hlustandann

Breska tvíeykið Fuck Buttons er á leiðinni til landsins og spilar á Airwaves hátíðnni nú seinna í vikunni. Fyrr á þessu ári sendi sveitin frá sér frumburðinn Street Horrrsing sem vakið hefur verðskuldaða athygli á sveitinni. Tónlist Fuck Buttons hefur verið lýst með orðum eins og noise, experimental og drone sem virka líklega fráhrindandi á flesta en hún er þrátt fyrir það bæði aðgengileg og furðu grípandi.

Þeir félagar Andrew Hung og Benjamin John Power eru búnir að starfa saman í sveitinni í rúm fjögur ár og hafa þróað með sér einstaka lagni í hljóðuppbyggingu. Lög Fuck Buttons eru flest löng en þó aldrei langdregin, þau eru nefnilega full af spennu sem leysist hægt og sígandi úr læðingi og heltekur hlustandann.

Í upphafslaginu „Sweet Love For Mother Earth“ leiðir sveitin hlustendur áreynslulaust úr rólegri sveimkenndri stemmningu í öskrandi hávaða úr annarri vídd. Þetta gefur tóninn fyrir plötuna þar sem Fuck Buttons leika sér að því að draga hlustandann fram og til baka í hljómveröld sinni án þess að hann fái nokkuð við ráðið. Inn á milli dáleiðandi drónsins læðast upp grípandi laglínur, dansvænir trommutaktar og helvísk öskur sem leiða stundum til ómótstæðilegarar hávaðsprengingar.

Street Horrrsing er einn áhugaverðasti frumburður ársins og ekki er annað að heyra en Fuck Buttons sé band sem vert er að fylgjast náið Frummeð í framtíðinni. Það má svo við bæta að hljómsveitin þykir fantagóð á sviði og verður spennandi að sjá hvernig þeir fylla Hafnarhúsið af (ó)hljóðum nú á fimmtudag.

Fuck Buttons – Sweet Love For Planet Earth (á tónleikum):

Fuck Buttons spila í Listasafni Reykjavíkur fimmtudag kl. 21.45 

Jól á Mars

Flaming Lips bjuggu til bíó

Eftir sjö ár í vinnslu er kvikmyndin Christmas on Mars loksins orðin að veruleika

The Flaming Lips hafa oftar en einu sinni fengið klikkaðar hugmyndir sem flestir töldu óframkvæmanlegar – en samt komið þeim í verk. Hljómplatan Zaireeka var ein af þeim, en til þess að hlusta á hana þurfti að spila fjóra mismunandi geisladiska samtímis. Í framhaldinu hélt sveitin röð af tónleikatilraunum þar sem þeir dreifðu snældum til áhorfenda sem spiluðu þær svo allar samtímis úr bílunum sínum. Einn dag fékk forsprakki hljómsveitarinnar, Wayne Coyne, hugmynd: að búa til framtíðarjólageimkvikmynd um fyrstu jólin á geimsstöð á Mars – og auðvitað þá var kvikmyndin gerð. Framleiðsla hófst árið 2001 og átti hún að vera frumsýnd um jólin 2003 en framleiðslan tafðist um næstum fimm ár og var kvikmyndin loks frumsýnd síðastliðið vor – og kemur nú út á DVD í lok október.

Flaming Lips hafa ekki viljað gefa mikið upp um söguþráðinn en sagan segir í stuttu máli frá Major Syrtis sem er að skipuleggja jólafögnuð til heiðurs fyrstu barnsfæðingunni á Mars. Þessi fæðing er þó sérstök í sjálfri sér – vísindalegt undur sem leggur grunn að nýrri siðmenningu. Það eru Flaming Lips liðarnir Steven Drozd og Wayne Coyne sem leika aðalhlutverkin í kvikmyndinni, en meðal annarra þáttakanda eru Isaac Brock (úr Modest Mouse) og leikararnir Adam Goldberg, Fred Armisen og Elijah Wood.

Tónlist skipar auðvitað sinn sess í kvikmyndinni og með DVD útgáfunni fylgir geisladiskur með lögunum úr kvikmyndinni. Það er auðvitað alltaf tilhlökkun að heyra nýtt efni frá Flaming Lips og þrátt fyrir að þetta sé ekki eiginleg ný plata frá sveitinni þá er öruggt að þar leynist ýmislegt spennandi. Lagalistinn er:

1. Once Beyond Hopelessness
2. The Distance Between Mars and the Earth — Part One
3. The Horrors of Isolation: The Celestial Dissolve, Triumphant Hallucination, Light Being Absorbed
4. In Excelsior Vaginalistic
5. Your Spaceship Comes From Within
6. Suicide and Extraordinary Mistakes
7. The Distance Between Mars and the Earth — Part Two
8. The Secret of Immortality: This Strange Feeling, This Impossible World
9. The Gleaming Armament of Marching Genitalia
10. The Distress Signals of Celestial Objects
11. Space Bible With Volume Lumps
12. Once Beyond Hopelessness