Airwaves: Laugardagur
Það var Jónas Sigurðsson og bandið hans Malbikið svífur sem var fyrsta sveitin til að stíga á svið þetta kvöldið á NASA. Malbikið svífur er ansi stórt og mikið band, samanstendur af liðsmönnum Monotown (meira að segja Bjarki söngvari var mættur – hann virtist þó aðallega vera að súpa bjór þarna í horninu), auka trommuleikara og þremur blásurum. Tónleikana keyrði Jónas á ryþmanum: þéttriðinn trommusláttur í bland við túbuleik og bassalínur drekktu restinni af bandinu og virtist Jónas eiga í mesta basli við að halda athyglinni á sér. Hann spilaði nærri einungis nýtt efni og verður fróðlegt að heyra það á plasti. Á milli laga sagði hann svo stuttar sögur af tilurð laganna og lífinu. Persónulegir og flottir tónleikar!
Hin kanadíska Brasstronaut hafði lokið við að spila örfá lög þegar komið var inn í Hafnarhús. Tónlistin sem ómaði var hin áheyrilegasta: einhversskonar indí-popp með brass ívafi. Sviðsframkoman var þó þessleg að hérna væri á ferðinni jarðarfaraband en ekki rokkgrúbba. Fremur tilþrifalítið og þar af leiðandi lítið grípandi.
Fyrir forvitnissakir var komið við á Batteríinu þar sem XXX Rottweiler voru að leika. Staðurinn var pakkaður, og ekki bara af hip-hop unnendum, heldur virtist skarinn spanna ansi breiðan hóp. Það er óhætt að fullyrða að tónleikar Rottweiler-hundanna hafi verið þeir alsveittustu þetta árið! Lögin þekktu greinilega allir og tekið var undir af öllum lífs og sálar kröftum. Skemmtileg upplifun – mjög ólík því sem Rjóminn hafði elst við þetta árið.
Danska tónlistarkonan Oh Land var á fullu að töfra Hafnarhúsið upp úr skónum þegar Rjóminn leit þar við. Salurinn var dapurlega tómur, en þeir sem voru mættir virtust vera að skemmta sér ágætlega. Rjómanum fór þó fljótt að leiðast undir einsleitum lögunum og ákvað að leita á önnur mið.
Á meðan Oh Land spilaði fyrir hálf tómu húsi trylltu og fylltu Agent Fresco-liðar Sódómu. Rjómanum finnst eilítið undarlegt að þeir hafi verið settir á svo lítinn stað eftir að hafa fyllt Nasa í fyrra (hver man ekki eftir þeim tónleikum? – klárlega einn af hápunktum Airwaves 2008), en þær vangaveltur hurfu þegar sveitin hóf leik. Í raun og veru er lítið hægt að hugsa um á meðan spilamennskan er í gangi nema þá brjálæðislegu tónleika sem verið er að upplifa. Fáar hljómsveitir slá Agent Fresco við þegar kemur að tónleikahaldi og var þetta kvöld engin undantekning. Þakið ætlaði sem fyrr af húsinu í viðlagi “Eyes of a Cloud Catcher” og var gaman að fylgjast með Arnóri söngvara kófsveittum og syngjandi á meðan hann teygði sig í loft hússins. Frábærir tónleikar, eins og við var að búast.
Eins og gefur að skilja eftir þessa lýsingu getur verið erfitt fyrir hljómsveitir að koma fram á eftir Agent Fresco en hinir kanadísku Cancer Bats fóru létt með það. Það eina sem er harðara en nafn sveitarinnar er tónlistin, slamm-vænt öfgar0kk. Lagðist tónlistin vel í spennta áhorfendur enda ekki margar harðkjarnasveitir á Airwaves og því gott að rokkararnir hafi líka fengið eitthvað fyrir peninginn.
Þegar rokkskammtur kvöldsins var búinn var haldið á Bloodgroup á Batteríinu sem byrjað höfðu á sama tíma og Cancer Bats. Rjóminn rétt svo náði í skottið á þeim og sá nokkur lög sem voru öll yfirburða hress. Bloodgroup eru fyrir löngu búin að skipa sér í hóp bestu partýsveita Íslands og var þetta kvöld enn eitt dæmi þess. Nýju lög sveitarinnar lofa mjög góðu, eru drungalegri og fullorðinslegri en fyrri lagasmíðarnar sem eru þó hvergi nærri verri. Stemningin á Batteríinu var orðin ansi sveitt undir lok tónleikanna og er lítið hægt að setja út á þá.
Upp úr miðnætti var þónokkur mannskapur saman kominn á Nasa til að sjá og heyra ungsveitina Retro Stefson koma fram. Sveitinni hefur farið gífurlega fram á undanförnum árum í spilamennsku en þó um leið glatað örlítið af þeim unggæðislega anda sem var hvað mest heillandi við hljómsveitina. Stefsynir renndu í helstu lögin af frumburði sínum frá í fyrra við góðar undirtektir tónleikagesta og svo skreyttu prógrammið með nýju efni sem var í einhverskonar progg-diskó stíl sem var engan veginn að gera sig og vonandi er það ekki það sem koma skal hjá sveitinni.
Á meðan Retro Stefson voru að ljúka settinu sínu á Nasa stilltu FM Belfast upp og tóku svo þegar við. FM Belfast náði salnum strax með fyrstu tónum og héldu uppi stöðugri og sveittri stemmningu til loka. Allur salurinn tók vel undir með sveitinni, hvort sem um eldri lög eða nýrri (sem voru reyndar færri en á tónleikum sveitarinnar undanfarið) var að ræða. FM Belfast hefur verið hinn fullkomni endir á Airwaves hátíðinni undanfarin ár og var svo einnig í þetta skiptið og lét Rjóminn sig því hverfa heim á leið eftir góða – en nokkuð magra – Airwaves.
Hátíðin gekk að mestu hnökralaust fyrir sig og voru seinkanir og raðir með minnsta móti þetta árið. Ef eitthvað skyggði á hátíðina var það helst Kings Of Convenience klúðrið, bjórverð á ákveðnum stöðum, og svo fáránleg og tilefnislaus framkoma dyravarða á nokkrum tónleikastöðum (*hóst* Nasa, Batteríinu *hóst*) sem ráku tónleikagesti inn og út líkt og hjörð af sauðum - ekki viðkunnaleg hlið á hátíð þar sem skemmtun á að vera í fyrirrúmi.
Takk fyrir okkur!
-Guðmundur Vestmann, Hildur Maral Hamíðsdóttir og Pétur Valsson
Myndir: Ernir Eyjólfsson (c)
Norska hljómsveitin Casiokids frá Bergen er með þeim stuðvænni á Airwaves í ár. Sveitin spilar ofur glaðvært og rafvætt indípopp sem ætti að koma helstu fýlupúkum í gott skap. Casiokids gáfu frumburð sinn árið 2006 sem hét hinu fallega nafni Fück Midi og hafa svo verið að þróa og breikka hljóm sinn töluvert. Undanfarin tvör ár hafa Casiokids verið duglegir við að senda frá sér smáskífur með nýju efni sem gefa ætti góða mynd af hvernig tónleikar sveitarinnar verða á Airwaves. Skulum tékka á nokkrum á nokkrum nýjum lögum frá Casiokids…
Recent Comments