Eitt gamalt og gott

Alltaf er maður að grúska eitthvað. Fann um daginn eitt gamalt og gott kennt við hið vafasama 80’s tímabil sem mér finnst vera alger gullmoli. Þetta er einn af þessum gleymdu “one hit wonder” lögum sem nauðsynlegt er að draga fram í dagsljósið.

Lagið sem um ræðir er “The Lunatics (Have Taken Over the Asylum)” með enska tríóinu Fun Boy Three en sveitin sú var starfrækt frá 1981 til 1983. Var sveitin skipuð þeim Terry Hall, Neville Staple og Lynval Golding en hana stofnuðu þeir eftir að þeir hættu í hinni fornfrægu ska-sveit The Specials.

Það sem vakti einna helst áhuga minn á þessu lagi nú er tengingin við ástandið hér á landi og þá sérstaklega hina svökölluðu útrás en á meðan hún stóð sem hæst má segja, eins og getur í titli lagsins, að geðsjúklingarnir hafi tekið stjórnina á geðveikrahælinu. Í því ljósi má kannski segja að þetta lag eigi enn betur við í dag en það gerði fyrir rétt tæpum 30 árum síðan.

Fun Boy Three – The Lunatics (Have Taken Over the Asylum)

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Gestablogg : Atli Bollason velur 100 bestu plötur áratugarins

Ég veit ekki hversu margar plötur sem hafa komið út undanfarinn áratug ég hef heyrt. Sexhundruð? Sjöhundruð? (iTunes segir 915, en það getur varla verið rétt.) Hér reyni ég alltént að tína til hundrað þeirra sem snertu í mér (einhverskonar) streng. Listinn er svo sterkur að plötur sem eru við botn listans eru algjörlega frábær verk, og það er sárt að geta ekki komið fleirum að. Líklega verður að draga mörkin einhvers staðar. Kannski að ég ráðist í gerð listans „Hundrað næstbestu plötur áratugarins” við tækifæri.

Þegar ég segi „bestu” á ég við einhvers konar blöndu af „faglegu” mati og „persónulegu” mati, þ.e. annars vegar einhvers konar blöndu af því sem ég, í krafti þekkingar minnar, áhuga og innsæis, met sem listrænt og/eða sögulegt gildi viðkomandi plötu, og hins vegar þeirrar þýðingar sem hver plata hefur öðlast fyrir mig í ljósi þess samhengis sem ég hef hlustað á hana í, hvernig hún hafði áhrif á skilning minn á plötum sem á undan komu eða fylgdu í kjölfarið, hrein tilfinningaleg áhrif tónlistarinnar á mig og annað í svipuðum dúr. Líklega vegur hið síðarnefnda ögn, jafnvel talsvert, þyngra á þessum lista. Þá skal haft í huga að ég heyri fleiri plötur vikulega (gamlar og nýjar, hvorutveggja hefur áhrif á skilning minn) og einnig verða breytingar á persónu minni og aðstæðum sem verða klárlega til hrókeringa á sætum, en gætu einnig haft stórtækari breytingar. Til að mynda er árinu 2009 líklega ekki gerð nógu góð skil þar sem ég á enn eftir að heyra og/eða melta og bindast fjöldamörgum plötum sem komu út á því ári. Þá eru ótaldar plöturnar sem ekki eru enn komnar út. Þá skal einnig tekið fram að plötur þar sem ég kom sjálfur mjög nálægt flutningi tónlistarinnar teljast ekki með.

Plata er ekki óvéfengjanlegt hugtak og allra síst á tímum niðurhals. Með plötu á ég almennt við plötu „í fullri lengd”, sem þýðir yfirleitt yfir 30 mínútur. Ein plata sem kom til greina á þennan lista er engu að síður undir þeirri lengd og eflaust eru til EP-plötur sem eru lengri. Líklega er best að styðjast við skilgreiningu listamannsins sjálfs eða talsmanns hans. Þá tel ég bara með plötur sem komu út í föstu formi; á geisladiski eða vínylplötu. Um réttmæti þessa skilyrðis má deila en ég tel að fast form sé til vitnis um ákveðinn metnað og vilja til að plötunni sé tekið af alvöru og fjallað um hana sem slíka. Safnplötur, tónleikaplötur og endurútgáfur teljast ekki til „platna” hér, skilyrðið er að um sé að ræða safn laga sem eru flutt í þessum búningi í fyrsta sinn af sama eða svipuðum hópi listamanna í öllum lögum.

Á enskum málsvæðum hefur skapast hefð fyrir því að áratugir hefjist í upphafi árs sem endar á núlli og ljúki við lok árs sem endar á níu. Þar sem popptónlist og skrif um hana er vettvangur sem sækir mikið í engilsaxneska hefð verður hér einnig miðað við árin 2000-2009. Oft er hins vegar erfitt að segja til um hvenær plötur „komu út.” Ágætis byrjun Sigur Rósar kom t.d. út árið 1999 á Íslandi en ári síðar annars staðar í heiminum. Annað sérkennilegt dæmi er fyrsta plata múm, sem var til sölu á Þorláksmessu 1999 þótt árið 2000 sé prentað á umslaginu. Um þetta má eflaust ræða fram og aftur en eftirfarandi regla er í gildi hér: Íslenskar plötur teljast hafa komið út á því ári sem er tiltekið á umslagi íslenskrar útgáfu plötunnar. Plötur annars staðar að úr heiminum teljast hafa komið út á því ári sem þær komu út „á heimsvísu” hafi þær á annað borð gert það. Ef um ræðir plötu sem hefur komið út á mjög litlu svæði en samt komið fyrir eyru mín þá gildir sama regla og um þær íslensku. Yfirleitt skiptir þetta litlu máli, nema í bláupphafi og við lok áratugarins.

100. Liars – Liars
99. Dungen – Ta Det Lugnt
98. The Futureheads – The Futureheads
97. Ulrich Schnauss – A Strangely Isolated Place
96. Max Tundra – Parallax Error Beheads You
95. Chromatics – IV (Night Drive)
94. Girls – Album
93. Peter Björn & John – Writer’s Block
92. Grizzly Bear – Yellow House
91. The Thrills – So Much for the City
90. Björk – Vespertine
89. The Knife – Silent Shout
88. LCD Soundsystem – LCD Soundsystem
87. Belle & Sebastian – Dear Catastrophe Waitress
86. Boards of Canada – Geogaddi
85. Mogwai – Happy Songs for Happy People
84. Radiohead – In Rainbows
83. Bon Iver – For Emma, Forever Ago
82. Luomo – Vocalcity
81. Radiohead – Amnesiac
80. Belle & Sebastian – Fold Your Hands Child, You Walk Like a Peasant
79. Portishead – Third
78. Sonic Youth – Murray Street
77. Prefuse 73 – One Word Extinguisher
76. Suburban Kids With Biblical Names – #3
75. Sam Amidon – All Is Well
74. Tortoise – Standards
73. Architecture in Helsinki – Fingers Crossed
72. Islands – Return to the Sea
71. Isan – Lucky Cat
70. Interpol – Turn on the Bright Lights
69. The Rapture – Echoes
68. Broken Social Scene – You Forgot it in People
67. Madvillain – Madvillainy
66. Sigur Rós – ( )
65. Animal Collective – Strawberry Jam
64. Junior Boys – So This Is Goodbye
63. Badly Drawn Boy – The Hour of Bewilderbeast
62. Dntel – Life is Full of Possibilities
61. múm – Yesterday Was Dramatic, Today is OK
60. Jens Lekman – Night Falls over Kortedala
59. Menomena – Friend and Foe
58. Wilco – Yankee Hotel Foxtrot
57. Vashti Bunyan – Lookaftering
56. Rúnk – Ghengi Dahls
55. Los Campesinos! – Hold on Now, Youngster…
54. Panda Bear – Young Prayer
53. Justice – Cross
52. Mammút – Karkari
51. The Books – Lemon of Pink
50. My Morning Jacket – Z
49. Fennesz – Venice
48. The Shins – Chutes Too Narrow
47. Yeah Yeah Yeahs – Fever to Tell
46. Animal Collective – Merriweather Post Pavilion
45. Joanna Newsom – The Milk-Eyed Mender
44. The Besnard Lakes – Are The Dark Horse
43. LCD Soundsystem – Sound of Silver
42. Tim Hecker – Harmony in Ultraviolet
41. Isolée – We Are Monster
40. Sufjan Stevens – Michigan
39. Animal Collective – Feels
38. Vampire Weekend – Vampire Weekend
37. The Thermals – The Body, The Blood, The Machine
36. Panda Bear – Person Pitch
35. Belle and Sebastian – The Life Pursuit
34. Super Furry Animals – Rings Around the World
33. Beck – Sea Change
32. Max Tundra – Mastered by Guy at the Exchange
31. WOMEN – WOMEN
30. Jens Lekman – Oh You’re So Silent Jens
29. Air – Talkie Walkie
28. Fleet Foxes – Fleet Foxes
27. Stars of the Lid – And Their Refinement of the Decline
26. Hjaltalín – Sleepdrunk Seasons
25. Junior Boys – Last Exit
24. Air – 10.000 Hz Legend
23. Ólöf Arnalds – Við og við
22. PAS/CAL – I Was Raised on Matthew, Mark, Luke & Laura
21. Art Brut – Bang Bang Rock and Roll
20. Girl Talk – Night Ripper
19. The Clientele – God Save the Clientele
18. Deerhunter – Microcastle
17. The Field – From Here We Go Sublime
16. Dirty Projectors – Bitte Orca
15. The Avalanches – Since I Left You
14. Neon Indian – Psychic Chasms
13. Cut Copy – In Ghost Colours
12. Arcade Fire – Funeral
11. Mu – Afro Finger and Gel
10. Of Montreal – Hissing Fauna, Are You the Destroyer?
9. Franz Ferdinand – Franz Ferdinand
8. Bright Eyes – I’m Wide Awake, It’s Morning
7. Daft Punk – Discovery
6. Radiohead – Kid A
5. Animal Collective – Sung Tongs
4. Ben Frost – Theory of Machines
3. The Strokes – Room on Fire
2. The Unicorns – Who Will Cut Our Hair When We’re Gone?
1. The Strokes – Is This It

Skoðun mín er enn sú sama og fyrir fimm árum þegar ég réðst í gerð lista af svipaðri gerð. Það er eitthvað við rykið sem Strokes þyrluðu upp sem gerir hljómsveitina enn ómótstæðilega í mínum huga. Þótt tilgerð komi eflaust upp í huga margra þegar minnst er á Strokes þá er samt einhver hreinleiki yfir þeim; hrein ást á hefðbundnu kúli, rafmagnsgíturum og leðurjökkum, bjór, stórborgum, sætum stelpum; rokki. Þeim er skítsama. Casablancas nennir varla að syngja. Gítarsólóin eru ekki til að speisa út við eða sína fram á tækni eða hugkvæmni, þau eru melódíur til að syngja með, alveg eins og lögin sjálf: hnitmiðuð, svöl, grípandi – sígild. Meiraðsegja trommur og bassi fá að bregða sér í krókahlutverkið – hvernig er hægt að standast dansandi bassann í titillaginu eða furðunákvæmt bítið sem kynnir „Hard to Explain” til leiks? Hljómurinn er nægilega hrár til að mynd af fimm strákum um tvítugt í bílskúr framkallist dauflega, nægilega fágaður til að maður nenni að setja plötuna á fóninn aftur og aftur. Og aftur og aftur. Dást svo að skammlausri myndinni á umslaginu og næfurþunnu letrinu áður en hún fær að rúlla einu sinni eða tvisvar enn.

Ég heyrði Is This It í fyrsta skipti fyrir rúmum átta árum og í hvert sinn sem hún nær eyrum minum minnist ég þess hvernig mér leið: Eftir að hafa hlustað þungur á brún á skrítna raftónlist og sístígandi síðrokk um árabil hugsaði ég, loks með bros á vör, „hvað er þetta eiginlega?” Ég var ekki einn um að spyrja og skuggi Strokes er enn sterkur þótt ógreinilegur sé.

Upphaflega færslu má lesa hér : http://bollason.blogspot.com/2009_12_01_archive.html

Rokklundarnir í Hoffman stefna á útgáfu í lok mánaðarins.

Drengirnir í Hoffman hafa verið góðkunningjar ljósvakans í ríflega hálfan áratug en hafa þó tekið sér drjúgar pásur hér og þar í gegnum ferilinn. EP platan Bad Seeds kom út um mitt ár árið 2004 og hreytti af sér smellum á borð við „Others” og síðar „60 Seconds Billy”. Náði það síðarnefnda efsta sæti vinsældarlista X-ins 97,7 og veitti hljómsveitinni vænan byr undir vængi.

Þó sem vinsældir sveitarinnar jukust, hvarf sveitin fljótt aftur úr sviðsljósinu um nokkurt skeið eða allt þar til smellurinn „Jukebox Girl” fór að heyrast á útvarpsstöðum landsins. Lagið, þó í eldri kantinum í lagabunka sveitarinnar, náði gífurlegum vinsældum og tókst sveitinni að endurheimta toppsæti á vinsældarlistum.
Íþróttabandalag Vestmannaeyja var þá heiðrað af strákunum nýverið með laginu „Slor og Skítur” sem fékk fína spilun á sólríkum dögum í sumar.

Hoffman hafa gefið sér vænan tíma til að vinna sér inn aðdáendur en ríða nú loks á vaðið með sína fyrstu breiðskífu sem hlotið hefur nafnið „Your Secrets Are Safe With Us”. Platan, sem tekin var upp í Island-hljóðverinu í Vestmannaeyjum er sögð innihalda ellefu lög og að sögn Ólafs Kristjáns Guðmundssonar, söngvara sveitarinnar, var ferlið bæði áhugavert og skemmtilegt. Segir Ólafur jafnframt að typpabrandarar og brennivínsdrykkja hafi ráðið hve mestum ríkjum við upptökur en einnig hafi það verið gott að komast í heimahaga þar sem rólegheit og lítið stress réði ríkjum. Sömuleiðis vill söngvarinn meina að margt hafi komið á óvart.

„Tónlistin er mun frábrugðnari en áður. Melodían er ríkari og sömuleiðis var mun meira lagt í textagerð en áður. Einnig skiptir gríðarlega miklu máli að hafa fært fólk sér til aðstoðar”, segir Ólafur og lofar upptökustjórann Axel „Flex” Árnason í hástert; „Axel náði algjörlega að kreista út nýjar hliðar á okkur. Tímasetningar og það að finna ákveðin augnablik til að taka upp kafla hjá okkur var ótrúlegt.” útskýrir Ólafur.
„Hann náði til dæmis út úr mér frábærri vinnu þegar ég var raddlaus rétt undir morgunn eitt kvöldið. Það má heyra í síðasta lagi plötunnar, „We are numb”. Hann náði okkur virkilega til að koma okkur sjálfum á óvart í gegnum ferlið. Sem var frábært!”.

Að sögn forsprakkans mun sveitin vera dugleg við að fylgja plötunni eftir með tónleikahaldi og bætir hann við að flestir ættu að vera sáttir við afurðina; „Þetta er í raun plata fyrir alla. Hvort sem þú sért rokkari eða poppari. Línan á milli þessarra tveggja stefna er svo þunn í dag. Ég efast um að platan verði okkar aðdáendum fyrir vonbrigðum.”

Platan Your Secrets Are Safe With Us er væntanleg í lok mánaðar en heyra má fyrsta smellinn sem samnefndur er plötunni, á MySpace-síðu sveitarinnar sem og á öldum ljósvakans. Skulum við þar með vona að rokklundarnir frá Vestmannaeyjum séu komnir til að vera til lengdar í þetta skiptið.

www.myspace.com/hoffmanis

Skátar kveðja

Hljómsveitin Skátar hyggst leggja sig á hillurnar nú í sumarlok eftir sex ára óslitið starf í þágu skríti- og skronk rokk og róls.  Ásamt Skátum koma fram nokkrar af vinasveitum þeirra sem eiga allar sameiginlegt að vera hliðhollar rafmagnsgíturum og fánaberar jaðarrokks eins og það var á fyrri hluta tíunda áratugarins – en að sjálfsögðu með hánútímalegum blæbrigðum. Þetta eru hljómsveitirnar Reykjavík!, Sudden Weather Change og Me, The Slumbering Napoleon.

Tónleikarnir fara fram á Sódómu Reykjavík við Tryggvagötu næstkomandi föstudagskvöld og hefst gamanið kl. 21:00 og kostar 1000 íslenskar krónur inn.

Stiklað á stóru í Skátasögunni

Hljómsveitin Skátar hefur starfað með mismunandi liðskipan frá því um vorið 2003 og hefur hljómsveitin komið við víða og að margra mati farið sínar eigin leiðir í bæði lagaútsetningum, útgáfu og framgöngu.

Skátar sendu frá sína fyrstu breiðskífu árið 2004 sem hefur reyndar verið kölluð þröngskífa og EP-plata af mörgum þar sem hún er rétt rúmur hálftími að lengd.  Til samanburðar hafa Skátar oft sagt að “Reign In Blood” með Slayer er styttri en þessi Skáta-skífa sem heitir svo mikið sem “Heimsfriður í Chile: Hverju má breyta, bæta við og laga”.  Skífan rataði meðal annars til eyrna enska útvarpsmannsins John Kennedy hjá XFM í London sem hefur verið aðdáandi sveitarinnar æ síðan.  Eftir að hafa heyrt lög af skífunni í þætti hans höfðu hljómplötuútgáfurnar Moshi Moshi Music og EMI samband við Skáta og óskuðu eftir að gefa sveitina út en Skátar afþökkuðu pent.

Árið 2005 kom út þröngskífan “Skrew the Elves, Fokk the System” í afar takmörkuðu upplagi.  Árið 2007 kom loks út breiðskífan “Ghost of the Bollocks to Come” og var söngvarinn Markús Bjarnason þá genginn til liðs við hljómsveitina.  Til gamans má geta að Markús var búsettur í Færeyjum þegar skífan kom út og brugðu Skátar til þess að fá Reykjavík! og Jan Mayen til að spila lögin sín í útgáfuhófinu og vakti það mikla lukku og athygli.

Tónleikar voru haldnir um allar trissur og eru eftirminnilegir tónleikar í Bræðslunni á Borgarfirði Eystra, Aldrei fór ég suður og á tónlistarhátíðum á borð við Iceland Airwaves, In The City í Manchester og nú síðast á Swn Festival í Cardiff í Wales.

Í ár gaf sveitin út vínil- og stafrænu smáskífuna “Goth báðum megin” og hefur hún fengið frábærar undirtektir hjá aðdáendahóp Skáta sem er að mati sveitarinnar yndislegur.

Íransk-sænskir tónar

Þeir sem hafa eitthvað fylgst með heimsfréttum í fjölmiðlum undanfarnar vikur (og þá á ég ekki við mbl.is) ættu að hafa tekið eftir þeirri ringulreið sem nú ríkir í Íran. Eftir að upp komst um möguleg svik í nýafstöðnum forsetakosningum hafa þúsundir manna tekið þátt í endalausum mótmælum síðustu vikur og hafa fjölmargir látið lífið í átökum sem þeim fylgja.

Það er þó ekki ætlunin að láta dæluna ganga um ástandið ytra, heldur að deila með lesendum Rjómans heldur skemmtilegri tíðindum frá Íran, eða ungri söngkonu sem rak á fjörur mínar fyrir nokkru síðan og er ættuð þaðan. Stúlkan heitir Laleh Pourkarim og er búsett í Svíþjóð, en hún er hálf sænsk og hálf írönsk. Það er ekki oft sem maður heyrir rætur tónlistarmanna jafn listilega fléttaða inn í tónlist þeirra og hér er raunin og verður tónlistin mun persónulegri og áhugaverðari fyrir vikið. Sem dæmi má nefna sönginn, en Laleh tekur til þess bragðs að syngja á ensku, sænsku og írönsku á nýjustu plötu sinni, Me and Simon og er ekki annað hægt að segja en að það komi ansi vel út.

Laleh er nokkuð þekkt í Svíþjóð, hefur áður gefið út tvær plötur og verið tilnefnd til/unnið fjölda verðlauna. Tónlist hennar er kannski best lýst sem innihaldsríku poppi  með óvenjulegu sniði, en best er auðvitað að hlusta sjálfur og mynda sér eigin skoðun og því eru hér nokkur tóndæmi af Me and Simon. Áhugasamir geta svo kynnt sér Laleh nánar hér.

„Simon Says“

„Big City Love“

Laleh – Farda (á írönsku)

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Laleh - Snö (á sænsku)

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Woodstock tónlistarhátíðin 40 ára

Í ár eru 40 ár liðin síðan Woodstock hátíðin margfræga var haldin var í smábænum Bethel í New York fylki frá 15. til 18. ágúst 1969. Talið er að um hálf milljón manns hafi verið á hátíðinni en upphaflega gerðu skipuleggjandur ekki ráð fyrir að meira en 50.000 manns á svæðinu. Meðal þeirra listamanna sem fram komu voru : Ravi Shankar, Joan Baez, Santana, Canned Heat, Grateful Dead, Creedence Clearwater Revival, Janis Joplin, Sly & the Family Stone, The Who, Jefferson Airplane, Joe Cocker (sem varð fyrst frægur eftir að hafa komið þar fram), The Band, Blood, Sweat & Tears, Crosby, Stills, Nash & Young, Neil Young og svo að sjálfögðu Jimi Hendrix sem endaði hátíðina á eftirminnanlegan hátt eins og sjá má í heimildarmyndinni hér að neðan.

Woodstock hátíðin er einn merkilegasti viðburður tónlistarsögunnar og án efa hápunktur hippatímabilsins. Heimildarmynd um hátíðina sem kom út ári seinna má án efa finna út á næstu myndbandaleigu en hún er algert skylduáhorf fyrir hvern tónlistaráhugamann. Þess má að lokum geta að væntanleg er sannsöguleg mynd um hátíðina sem nefnist Taking Woodstock en leikstjóri hennar er Ang Lee.

Jimi Henrix- Live at Woodstock ‘69 – 56:39

Spennandi kvikmyndir á næstunni

Þó svo að Rjóminn sé mestmegnis tileinkaður hinum mörgu geirum tónlistar er ekki úr vegi að fjalla um annars konar listir þegar við á. Eftir heldur óspennandi kvikmyndabylgju síðustu mánuði glittir nú í athyglisverðar myndir innan um grámygluna og er því tilvalið að skella inn sýnishornum úr þeim fyrir áhugasama. Það má finna ágætis lög í brotunum, til að mynda með Arcade Fire, The Smiths og Reginu Spektor og hvetjum við alla til að kíkja í bíó þegar sýningar hefjast!

Fyrsta má nefna kvikmynd sem margir bíða spenntir eftir, eða uppfærslu Tim Burton af Lísu í Undralandi í samstarfi við Disney. Myndin mun halda í söguþráð teiknimyndarinnar frá 1951 en með tilkomu Burton má búast við að hún verði töluvert myrkari en sú mynd. Hún skartar m.a.  Johnny Depp í hlutverki óða hattarans og Helenu Bonham Carter í hlutverki hjartadrottningarinnar auk þess sem Danny Elfman semur tónlistina og má því með sanni segja að væntingarnar séu háar enda hópur fólks sem hefur lengi unnið saman og oftast tekist frábærlega upp.

Áætlað er að frumsýna kvikmyndina þann 5. mars 2010.

Önnur kvikmynd sem búist er við að slái í gegn er einmitt líka gerð eftir vinsælum barnabókum;  Where the Wild Things Are. Hana þekkja eflaust færri en Lísu í Undralandi en bókin er eftir Maurice Sendak og fjallar um strákgemlinginn Max sem býr til sína eigin draumaveröld eftir að hafa verið sendur í háttin án þess að fá kvöldmatinn sinn. Þar eru skrímsli í skógi sem krýna hann konung sinn og ýmsar furðuverur líta dagsins ljós. Myndbrotið lítur ansi skemmtilega út en það er Spike Jonze sem leikstýrir myndinni.

Áætlað er að frumsýna kvikmyndina þann 16. október 2009.

Síðast en ekki síst er það svo nýjasta mynd hins lítt þekkta leikstjóra Marc Webb en hún ber heitið 500 Days of Summer og skartar þeim Zooey Deschanel og Joseph Gordon-Levitt í aðalhlutverkum. Myndin er svokölluð „ekki“-ástarsaga og verður að segjast að mynd sem byrjar á setningunni „I love The Smiths“ getur ekki klikkað. Tónlistin í myndinni er ekki af verri endanum en auk The Smiths fá lög með Feist, Doves og She & Him að hljóma, en Zooey Deschanel er einmitt annar helmingur síðastnefndu sveitarinnar sem sendi frá sér sína fyrstu plötu fyrir ekki svo löngu síðan.

Myndina er þegar byrjað að sýna í Bandaríkjunum og því ætti ekki að vera of langt þar til við Íslendingarnir fáum að berja hana augum.

Hafdís Huld í viðtali á ITN

Söngkonan Hafdís Huld er þessa dagana á tónleikaferðalagi um Bretland. Fyrir stuttu kom hún við hjá ITN í London sem sjá um fréttaflutning fyrir bæði Channel 4 og ITV í Bretlandi og dreifa þeir viðtölum sínum víða um heim. Í viðtalinu talar Hafdís um nýja lagið “Kónguló”, samskipti við hinn Franska Kóngulóarmann, og nýju plötuna sem væntanleg er í haust. Einnig flytur hún órafmagnaða útgáfu af “Kónguló” ásamt Alisdair Wright.

Alain Robert hinn Franski Kóngulóarmaður hefur nú haft samband við Hafdísi Huld og list yfir ánægju sinni með lagið. “I did listen your song many times and i really apprecite the lyrics. It is very cool having somebody who is dedicating me a song.”

Hafdís skrifar um bréfið frá Alain á Íslensku blogg síðunni sinni í gær.

Myndbandið við “Kónguló” hefur einnig verið tekið til sýninga í verslunum Topshop um allan heim, en lagið “Tomoko” af fyrstu plötu Hafdísar Dirty Paper Cup var einnig tekið inn á spilunarlista Topshop verslananna á sínum tíma.