Ég minni á Elliott Smith
Ég trúi ekki öðru en að það sé sárt að vera tilnefndur til óskarsverðlauna en síðan tapa… á móti Céline Dion. Þetta gerðist þegar að Elliott Smith keppti við „My heart will go on“ úr Titanic með laginu „Miss Misery“ úr Good Will Hunting. Ég og óskarsverðlaunaakademían erum með mjög ólíkan tónlistarsmekk.
Ef Elliott Smith væri veður þá væri hann skýjað, lyngt kvöld í íslenskum nóvember. Það væri kalt, rólegt og kjöraðstæður fyrir skammdegisþunglyndi. Þegar þið heyrið Elliott Smith syngja þá finnst ykkur eins og þið séuð að horfa á þungann vasa á þunnu glerborði, ótrúlega fallegt, en þetta hlýtur að brotna bráðum. Þetta lætur mann meta hans meira fyrir vikið, við verðum að njóta hans áður en hann brotnar.
Elliott brotnaði 21. október árið 2003. Hann dó úr stungusárum sem voru líklegast af hans eigin höndum í miðju rifrildi við kærustu sína sem hafði læst sig inná baði. Kærastan hans þurfti að eiga það óþægilega hlutskipti að draga hnífinn úr brjósti hans. Sjálfsmorðsbréfið var skrifað á post it miða, það var kjarnyrt og kraftmikið. „I’m so sorry—love, Elliott. God forgive me.“.
Eins og með marga tónlistarmenn þá verður Elliott Smith betri eftir því sem þú hlustar meira á hann. Það er eitthvað við hann sem venst ótrúlega vel. Hann er ekki besti söngvari sem þú finnur en sú tónlist sem hann semur syngur enginn betur en hann. Hann er með einkennandi rödd, stíl og sjarma sem læsir þig í hlekki sem þú vilt ekki komast úr. Gott dæmi um þá hlekki sem er eitt kover af Lennon laginu „Jelous Guy“.
Það er leiðinlegt að hugsa til þess að bestu lögin hans gætu verið þau sem hann átti eftir að semja, menn hafa nógan tíma til að þroskast 34. ára gamlir. Þunglyndið hans var bæði bölvun og blessun, það hjálpaði honum að semja dimm, grá og falleg lög; það endaði svo á því að stinga hann í hjartastað. Þetta er rómantískur dauðdagi vel hæfandi nútímaskáldi, algerlega óþarfi og sorglegur um leið. Lögin samt lifa, sem betur fer fyrir okkur.
Þær sorglegu frétttir hafa borist að Mark Linkous, forsprakki Sparklehorse, hafi tekið eigið líf í gær, laugardaginn 6. mars.
Fyrir ekki alls löngu rakst ég á hljómsveitina Mountain Man á ferðum mínum í netheimum. Sveitina skipa þrjár ungar konur, þær Amelia Meath, Molly Sarle og Alex Sauser-Monnig, sem syngja saman og af til heyrist í gítarslætti Alex. Það þarf ekki meira til til þess að skapa heillandi stemmningu en tónlistin ætti að höfða til þeirra sem gaman hafa feminísku þjóðlagastuði, a la Joanna Newsom, Sibylle Baier og Vashti Bunyan.
Sænsku post-rokk stúlkurnar í Twiggy Frostbite hafa fengið flotta dóma fyrir fyrstu plötu sína, titlaða Aurora, sem kom út fyrr á árinu. Hér er lag af plötunni en á henni nutu þær vinkonur aðstoðar meðlima The Deer Tracks. Útkoman er hin áheyrilegasta.
Aðdáendur ofur-hrárrar og hávaðasamrar rokktónlistar, með áherslu á hljómgæðalausar upptökur, hafa líklega flestir fest eyru á Ohio sveitinni Times New Viking en önnur plata þeirra, Rip It Off, frá því í fyrra var lofuð af hipp og kúl vefmiðlum víða. Ný skífa er væntanleg eftir um mánuð og heitir Born Again Revisited og mun væntanlega gleðja þá sem vilja eyru sín ert af hávaðasömum lo-fi upptökum. Hljómsveitin hefur sleppt tveim lögum lausum sem hljóma alveg jafn hrá og annað sem sveitin hefur sent frá sér – aðdáendum mjúkra tóna er bent á að halda sig fjærri.
Þetta þýðir að platan verður fyrst fáanleg í heiminum (world exlusive) á 
Recent Comments