Ég minni á Elliott Smith
Ég trúi ekki öðru en að það sé sárt að vera tilnefndur til óskarsverðlauna en síðan tapa… á móti Céline Dion. Þetta gerðist þegar að Elliott Smith keppti við „My heart will go on“ úr Titanic með laginu „Miss Misery“ úr Good Will Hunting. Ég og óskarsverðlaunaakademían erum með mjög ólíkan tónlistarsmekk.
Ef Elliott Smith væri veður þá væri hann skýjað, lyngt kvöld í íslenskum nóvember. Það væri kalt, rólegt og kjöraðstæður fyrir skammdegisþunglyndi. Þegar þið heyrið Elliott Smith syngja þá finnst ykkur eins og þið séuð að horfa á þungann vasa á þunnu glerborði, ótrúlega fallegt, en þetta hlýtur að brotna bráðum. Þetta lætur mann meta hans meira fyrir vikið, við verðum að njóta hans áður en hann brotnar.
Elliott brotnaði 21. október árið 2003. Hann dó úr stungusárum sem voru líklegast af hans eigin höndum í miðju rifrildi við kærustu sína sem hafði læst sig inná baði. Kærastan hans þurfti að eiga það óþægilega hlutskipti að draga hnífinn úr brjósti hans. Sjálfsmorðsbréfið var skrifað á post it miða, það var kjarnyrt og kraftmikið. „I’m so sorry—love, Elliott. God forgive me.“.
Eins og með marga tónlistarmenn þá verður Elliott Smith betri eftir því sem þú hlustar meira á hann. Það er eitthvað við hann sem venst ótrúlega vel. Hann er ekki besti söngvari sem þú finnur en sú tónlist sem hann semur syngur enginn betur en hann. Hann er með einkennandi rödd, stíl og sjarma sem læsir þig í hlekki sem þú vilt ekki komast úr. Gott dæmi um þá hlekki sem er eitt kover af Lennon laginu „Jelous Guy“.
Það er leiðinlegt að hugsa til þess að bestu lögin hans gætu verið þau sem hann átti eftir að semja, menn hafa nógan tíma til að þroskast 34. ára gamlir. Þunglyndið hans var bæði bölvun og blessun, það hjálpaði honum að semja dimm, grá og falleg lög; það endaði svo á því að stinga hann í hjartastað. Þetta er rómantískur dauðdagi vel hæfandi nútímaskáldi, algerlega óþarfi og sorglegur um leið. Lögin samt lifa, sem betur fer fyrir okkur.
Recent Comments